9, 10 en 11 juni 2010: Verslag van de finale van de Aardrijkskunde Olympiade

Zonder de verwachting ook maar enige kans te maken op een prijs (ik had toch maar 43 punten voor de voorronde?), ben ik dankzij een aandringende vriendin en een trotse aardrijkskundeleraar dan ’s ochtends vroeg toch op weg naar het station. In alle hectiek mis ik natuurlijk mijn trein, en kom dan ook als laatste aan bij de Stayokay in Rotterdam, waar we de komende drie dagen zullen overnachten.

Nadat iedereen zijn tas heeft achtergelaten bij de Stayokay en zich alvast aan de andere finalisten heeft voorgesteld, gaan we te voet naar de Hogeschool Rotterdam. Hier worden we verwelkomd door de leiding van de Olympiade, die ons vertelt wat de finale allemaal inhoudt. We gaan beginnen met het veldwerkgedeelte, dat dit jaar bestaat uit een onderzoek in de Rotterdamse wijk Katendrecht. Deze stond jarenlang bekend als een achterstandswijk, maar begint nu langzaamaan op te knappen. Aan ons de taak om te onderzoeken welke voorzieningen er nog ontbreken en wat er nog verbeterd moet worden om van Katendrecht echt een leefbare wijk te maken.

Op de Hogeschool krijgen we tot 1 uur de tijd om achtergrondinformatie over de wijk door te nemen, daarna gaan we met de metro op weg om de wijk zelf te bekijken. Hier mogen we op allerlei manieren aan onze informatie komen: we kunnen zelf rondlopen en foto’s maken, maar ook naar de mening van de wijkbewoners vragen. Naast het serieuze werk loopt iedereen gezellig met elkaar te praten om kennis te maken, en gaan we tussendoor nog een ijsje eten. Als iedereen een goed beeld van de wijk denkt te hebben, eindigen we met een etentje bij de Chinees.

Terug op de Hogeschool moeten we onze bevindingen omzetten in een PowerPoint-presentatie van maximaal 15 dia’s, waar we 's avonds nog tot 10 uur de tijd voor krijgen. Daarna gaan we terug naar de Stayokay, waar groepjes van vier gemaakt worden voor de kamers. Als iedereen zijn spullen naar zijn kamer gebracht heeft, gaan we beneden nog wat drinken. Wat wel opvalt zijn de gespreksonderwerpen: geen voetbal of iets dergelijks, maar vooral politiek. Nu komt dat op de dag van de Tweede Kamerverkiezingen natuurlijk niet als een complete verrassing, maar het is wel opvallend dat interesses zoals politiek en reizen door iedereen gedeeld worden.

Na een voor velen vermoeiende nacht (vanwege nachtelijke bouwwerkzaamheden naast de Stayokay), krijgen we de volgende ochtend nog tot 12 uur de tijd om op de Hogeschool onze presentatie af te maken. Als deze is ingeleverd, begint na een lunch het tweede officiële gedeelte van het programma: de theorietoets. Deze blijkt op dezelfde manier te zijn opgebouwd als de toets tijdens de voorronde op school en lijkt ook op het centraal examen aardrijkskunde dat de meesten twee weken eerder moesten maken. Als we na de theorietoets bespreken hoe iedereen denkt dat hij het gemaakt heeft, hebben de meesten hun twijfels. Wie hier als beste uitkomt, zal dus echt een verrassing worden.

Nu het werk erop zit, wordt de rest van de donderdagavond gevuld met een gezellig programma. Het oorspronkelijke plan was om te beginnen met iets eten bij McDonald’s, maar als blijkt dat er van de 18 finalisten 6 vegetarisch zijn, wordt besloten om het etentje bij een Surinaams restaurant te houden. Na het eten gaan we met de hele groep bowlen, en we sluiten de avond af op een terrasje in de buurt van de Stayokay. Ook hier weer gezellige gesprekken, o.a. over waar iedereen vandaan komt, maar ook weer over politiek.

Vrijdag, alweer de laatste dag in Rotterdam, hoeven we pas om 2 uur bij de prijsuitreiking te zijn en is er van tevoren dus nog tijd voor de laatste activiteit: een rondvaart door de Rotterdamse haven. Helaas is het weer niet bijzonder prettig, maar we durven het toch aan om de eerste helft van de boottocht buiten op het dek te zitten. Gespreksonderwerp is nu vooral hoeveel kans iedereen verwacht te maken op een prijs.

Uitgewaaid komen we voor de laatste keer terug bij de Stayokay, waar we nog even tijd krijgen om onze spullen in te pakken. Dan gaan we met tas en al op pad naar de Hogeschool voor de prijsuitreiking. Hier zijn verschillende officiële gasten aanwezig, zoals de uitgever van de Bosatlas en een lid van het Koninklijk Nederlands Aardrijkskundig Genootschap. Ook zijn er van verschillende finalisten, ondanks dat de meesten ver van Rotterdam af wonen, ouders of leraren aanwezig. Tot mijn verbazing staat opeens ook mijn aardrijkskundeleraar in de zaal, die het zo speciaal vond dat hij een kandidaat naar Rotterdam mocht sturen dat hij helemaal naar Rotterdam is gekomen voor de prijsuitreiking.

Dan een opeenvolging van speeches en stijgende spanning als één voor één de prijswinnaars worden opgenoemd. Onwillekeurig heb ik in mijn hoofd al een lijstje van drie mensen gemaakt die er naar mijn idee het meest serieus aan gewerkt hebben. Maar als ik dan tegen die verwachtingen in opeens zelf word opgenoemd als eersteprijswinnaar, duurt het toch even voordat het tot me doordringt. Ik loop het podium op en ontvang een oorkonde, een globe en een wandkaart en iedereen komt me feliciteren. En dan heel langzaam begint het te bezinken: over anderhalve maand ga ik met de andere winnaars naar Taiwan om Nederland te vertegenwoordigen.

Bas Duineveld